وقتی بچه بودم ، زمین که می خوردم گریه میکردم اما کسی رو نداشتم که صدا بزنم

وقتی از مدرسه، میرسیدم خونه کسی رو نداشتم که کیفم رو ازم بگیره ببوستم و یه سفرم غذای گرم جولوم بذاره همیشه  با کیف تو ی آشپز خونه می رفتم زیر غدا رو روشن می کردم بعد میرفتم کیفم رو میذاشتم توی اتاق غذا رو می خوردم بعد هم با وجود این که قدم به ظرف شویی نمی رسید ظرفای غذام رو می شستم

توی مدرسه دعوا نمی کردم چون می دونستم اگه نوبت دعوای مامانا بشه من کسی رو ندارم که ازم دفاع کنه

هر وقت بیرون می رفتم کسی رو نداشتم که نگرانم باشه

وقتی دوستامو می دیدم که چه جوری م... م... میکنن دلم می گرفت

وقتی می دیدم چه دجوری م... رو بغل می کنن گریم می گرفت

واسه دیدن بابام هنوزم که هنوزه باید بهش التماس کنم

وقتی احتیاج داشتم که دردو دل کنم یا به آغوش م... پناه ببرم کسی رو نداشتم

من همیشه توی زندگیم نیاز به م... رو احساس کردم 

ولی هیچ وقت از نبودش ناله نکردم

من م... نمی شم

ندیدم م... باید  با بچش چه جوری رفتار کنه

(دلم گرفت)